Finn en Arriana se reise deur Checkers.

Diegene wie my baie goed ken weet hoe ek dit verpes om inkopies te doen. En dit sluit álle inkopies (behalwe natuurlik boeke) in. Ek sal veel eerder in ’n coffee shop saam met my gesin, spesiale vriende, met ’n boek of my rekenaar spandeer. Ongelukkig is daar mense in my huishouding wie gevoer moet word, onder andere twee groeiende tienermeisies en het ek dus nie ’n keuse as om gereeld die winkels aan te durf nie.

Daar is egter twee strategieë wat gevolg kan word om die pynlike maandelikse ekskursies beter te laat verloop. Die een is om my dogters saam te neem. Hulle is baie slim, is fikser as ek en hou meeste van die tyd daarvan om die trollie te stoot. Ek kan dan vooruit loop en die belangrike items van die rakke afhaal en met vol arms hulle in die middel ontmoet wat baie tyd spaar. Andersins as ek iets vergeet het (wat om een of ander rede gereeld gebeur), hardloop hulle en gaan haal dit vinnig van die rak af en by die betaalslag, pak hulle die kruidenierware vinniger uit as wat dit opgelui en ingepak kan word. Om saam met hulle kruideniersware te koop is by verre die eerste prys.

Die tweede strategie wat ek gebruik as my meisies nie daar is nie, is om die tyd saam met my karakters te spandeer. Laat ek dit net uitklaar vir my sielkundig-opgevoede vriende. Nee, dit is nie stemme wat in my ore kom fluister of verskillende mense wat my persoonlikheid oorneem nie. Dit is die karakters wat in my verbeelding gebore is en wat in die jaar of twee vandat hulle in my lewe is, werklik lewendig geword het. Hulle is konstant saam met my. Hulle praat en redeneer, raak kwaad en hartseer. Hulle is deel van my opstaan aan die slaap raak, bestuur en ja, inkopies doen. In die wye rakke van verskeie winkelsentrums en kruidenierswarewinkels, het Finn en Arriana menige onderonsies uitgesorteer, kon hulle in onmoontlike situasies beland en ook daaruit kom. Nuwe karakters is al gebore terwyl ek die peanutbutter aangestaar en gekontempleer het of dit regtig nodig is om aan te koop die maand. Ek moes al seker ’n keer of wat hardop die dialoog met die wêreld gedeel het, want ek het al die geamuseerde blikke van mede-kopers gesien. Daar was egter ook al kopers wat blitsig besluit het dat hulle nie regtig toiletpapier vir hierdie maand benodig nie, nadat hulle my daar sien staan het.

Dit het ook al gebeur dat ek in diepte die lot van karakters by die gevriesde groente yskas kontempleer het. Vir die onskuldige en o, so naïewe omstander lyk dit of ek dalk die voedingswaarde van die groente bepaal of dalk tel hoeveel wortels daar moontlik in ’n pak kan wees, maar o, nee. Hier het ek al ’n diaboliese plan of twee uitgewerk hoe om op ’n kreatiewe wyse van irriterende of bose karakters ontslae te raak. (Die moontlikheid dat die vlugtende kopers dalk gevlug het nadat hulle my gesig gelees het, word nie uitgesluit nie.)

My karakters help my om die marteling van inkopies minder te maak, maar is ongelukkig useless as dit by die uitpak van die waentjie by die kassier kom. Dan verkies hulle om eenkant te staan en hulle lewens vir ’n rukkie alleen te oordink. Dit was juis op so ’n dag toe ek skielik moes deel word van die regte wêreld en alleen my hele waentjie moes uitpak. Ek kon nie voorbly om alles uit te pak nie en is te kort om die verste blikkies in die ander hoek te kon kry. Die kassier sou ’n teebreek kon neem en ek sou steeds nie klaar uitgepak gewees het nie. Die enigste uitweg waaraan ek kon dink was om self in die waentjie te klim, want vorentoe of agtertoe sou nie werk nie. Daar het egter ’n man tot my redding gekom. Hy was agter my in die tou, alleen en het net ’n brood of iets in sy hande gehad wat hy moes betaal. Die volgende oomblik het hy begin om my waentjie te help uitpak. Natuurlik het ek dadelik verstar, want ek het nie ’n sent in my beursie nie. Hy het egter my bekommernis gesien en sê toe: “Moenie worrie nie, mamma, hierdie is mahala.” Ek kom net so bietjie tot verhaal toe hy dit weer herhaal. “Hierdie is mahala. Dis soos groet? Dit kos niks.”

Hy het my gehelp uitpak en het my oë weer oopgemaak vir die regte lewe. Hoe mense eintlik nog ordentlik is en wil help. Ek kon skielik sien hoe die kassier regtig moeg lyk en het iemand se oë gevang wat vir my geglimlag het. Daar is soveel karakters in die “regte wêreld” wat ryker en interessanter lewens lei as wat ek in my kop kan optower. Soveel stories wat nog nie vertel is nie. Stories wat ek dalk mis omdat ek heeltemal teveel tyd saam met my karakters spandeer. Ek weet nie wat my weldoener se naam is nie, maar hy het my inspireer om werklik weer notisie van mense te neem. En te glimlag.

 

 

 

Deel die artikel met vriende op:


Lewer gerus kommentaar, sal graag van jou wil hoor.

One comment on “Finn en Arriana se reise deur Checkers.”

Volg Leandra hier op Facebook