Verrassing!!

Paul was nog altyd een wat die kreatiefste verrassings kon inisieer. Ons is bykans 22 jaar getroud, maar hy het dit weer eens reggekry om my totaal stom te slaan.

Dit was ’n gewone Vrydag. Behalwe dat ons jongste dogter die aand ’n skoolsokkie aanhet was dit ’n rustige naweek wat sou voorlê. Hy laat weet die middag dat hy ons so half vier kom haal vir ’n gesinsuitstappie. Dit was ’n vreemde versoek, maar hy het baie interessante plannetjies partykeer en ons het geleer om maar net daarmee saam te gaan. By die huis is ons in die kar geboender en ek het niks gedink van die feit dat die meisies lank geneem het om in te klim nie. Dit is maar gewoonlik ’n normale verskynsel en my brein was nog MIA (sien blog). Volgens Paul sou ons ’n oulike winkeltjie naby TUT besoek, waaroor ek gefrons het, want die middagverkeer is crazy op ’n Vrydag. Hy het egter kalm en heel in beheer gelyk en my verseker dat ons dogter betyds vir die sokkie gaan wees. Heeltemal gerus gestel kon ek my gedagtes weer op die moeilike scenario waarmee ek besig was in die nuwe boek, bepaal. Toe ek egter weer bykom, besef ek ons is in Sefako Makgatho (Zambezi) weg. Nie naastenby naby aan TUT nie. Paul sê egter dat dit die beste pad is wat die GPS voorstel en selfs toe hy by ’n winkelsentrum indraai, het ek absoluut niks vermoed nie. Daar was ’n mandjie in sy hand wat hy vinnig verduidelik het en hoe nader ons aan die winkel gestap het, hoe wakkerder het ek geword. Omdat boekwinkels my heelbeste plekke in die wêreld is, het ek dadelik die helder groen, “Graffiti”, herken. In stadige aksie het my oog op die helderpienk boeke geval en het onmiddellik geweet dat dit my boek is wat op die rakke uitgestal word.

Dis moeilik om te beskryf hoe ek op daardie oomblik gevoel het. Verskriklik dankbaar, opgewonde, bly, maar ook ontroerd. Dit het kompleet soos ’n geboorte, wanneer jy jou babatjie vir die eerste keer ontmoet nadat sy vir nege maande lank persoonlik deel van jou was, gevoel. Soos met my dogters se geboortes het ek, ook toe ek my boek vir die heel eerste keer vashou, in trane uitgebars omdat die oomblik net te groot was. Dis eers toe ek besef het ek word afgeneem, dat daar sjampanje in die mandjie was en dat Paul maande terug al die boek bestel het. Ons het fotos geneem en ek moes die boeke teken, wat ek aanvanklik nie kon doen nie, omdat ek teveel gebewe het.

Dankie aan almal by Graffiti wat die oomblik so spesiaal vir my gemaak het. Hulle het ’n opregte waardering, liefde en respek vir boeke en ek weet hulle kyk nie net mooi na my baba nie, maar ook na al die ander skrywers se babas.

Dankie Paul en my liefste meisies dat julle hierdie baie spesiale oomblik met my gedeel het en dat dit ten spyte van die geheimhouding en wit leuens, die wonderlikste verrassing ooit was.

Deel die artikel met vriende op:


Lewer gerus kommentaar, sal graag van jou wil hoor.

Volg Leandra hier op Facebook