My groentetuin

Ek is ’n reeksmoordenaar.
My slagoffers: Plante.

Dit is nie iets wat ek beplan het om te wees nie en my intensies is altyd goed om die arme groen goedjies in my huis water te gee. Maar ek kon nog nooit die regte balans vind tussen teveel en te min water, sonlig, fisiese kontak, gesprekvoering en welke ander dinge wat nodig is om ’n plant te laat oorleef nie. Toe ek die vreemde gevoel kry in daardie deurmekaar tyd na my bedanking (sien vorige blogs) om ’n groentetuin te begin, het ek aanvanklik gedink dit is ’n Lupus-hallisunasie ding. Dit was egter nie ’n gevoel wat verdwyn het nie, inteendeel dit het net versterk met tyd. Dit sou egter uiters geharde plante moes wees om mý te oorleef. Ons (en daarby bedoel ek Paul) het ’n stuk van ons tuin skoongemaak en ek het ’n harde voorwerp (ek dink hulle noem dit ’n graaf?) ’n paar keer in die grond gedruk, ’n sak waarop daar “Kompos” staan oor die grond gestrooi en toe was ons kleine stukkie grond gereed vir aksie. Ek het vir ‘n uur in die winkel na die saad gestaar voordat ek besluit het watter van die saad die gelukkige wenners gaan wees en was stomgeslaan oor die verskillende kleure, groottes en teksture. Ek kon nie glo dat sulke kleine stofkorreltjies die potensiaal het om te groei in ’n plant wat ons mettertyd kan eet nie, maar het in elk geval maar die saadjies geplant. Ek is nie regtig groot op reëls en resepte nie, maar het darem dieselfde saad om en by in dieselfde area geplant. En toe het ek gewag. En gewag. En gewag. Ek het getrou gesorg dat hulle water kry en sou ook reëndanse uitgevoer het as dit is wat nodig was om hulle nie te laat sneuwel nie. Ek was elke dag, oggende en laatmiddae, getrou daar om te kyk of iets al gebeur het en het met my babatjies gepraat, bemoedig en dalk voor gesing ook. Op ’n dag het die wonderwerk gebeur. Die saad het begin opkom en elke blaartjie was uniek en die heel beste van alles? Die groei het plaasgevind sonder dat ek nodig gehad het om iets te doen en blommetjies het later in die oulikste vruggies ontwikkel wat ons uiteindelik kon pluk.

In retrospek wat was nou die doel van die hele oefening? Terwyl ek my tuin begin het, het ek ook die gevoel gekry om ’n boek te skryf. En dit was ook ’n gevoel wat met tyd versterk het. Om ’n boek te skryf verg baie, ek herhaal, baie geduld en nie al die saadjies wat jy plant ontwikkel in ’n vrug nie. Die boek en groentetuin was dus parallelle prosesse om Leandra geduld te leer. My gedrewe vorige lewe het nie plek gehad om mense (en dit sluit myself in) en prosesse toe te laat om rustig te groei om hulle volle potensiaal te bereik nie. Ek moes geduld leer om myself toe te laat om te kan groei, hetsy in die tamatie of pampoen waarvoor ek bestem is. (Dalk is pampoen nie die regte voorbeeld om te gebruik nie.)

Saterdag het Paul, ek, die girls en Frodo-die-kat (alhoewel hy meer geïntereseerd in die proses was as wat hy gehelp het) weer saadjies geplant en hier sit ek vanoggend op my geliefkoosde skryfplek en loer kort-kort na die tuin en die potensiaal wat dit inhou. Ek is nie seker wat ek hierdie keer moet leer nie, maar ek het ’n gevoel dat dit iets met my gesondheid te doen het. Na die opwinding van die boekbekendstelling het my lyf ingekonk en selfs na die behandeling sukkel ek om regtig weer aan die gang te kom met die verlammende moegheid wat ’n konstante metgesel is. Dalk wil my tuin my weer leer dat dit oukei is vir my om soos die saad vir ’n wyle te rus, geduldig te wees en vrede te vind in die wete dat groei nie van my insette afhanlik is nie, maar van ’n Groter Hand wat net die beste vir my wil hê

Deel die artikel met vriende op:


Lewer gerus kommentaar, sal graag van jou wil hoor.

One comment on “My groentetuin”

  1. Daar is niks so befredigend soos tuin maak nie my oupa Naude het eenkeer vir my gese as jy nie meer kan aangaan nie spit n beding om dit het nog altyd vir my gewerk geniet jou tuin al is dit ook onkruid wat op kom hulle maak ook surstof .

Volg Leandra hier op Facebook